...

 pieniadze, lans, szybki samochod, markowe ciuchy i serce z kamienia. dlaczego tak ciezko zrozumiec mezczyzne, ktory jednego dnia przychyla ci nieba, a nastepnego czujesz ze nic dla niego nie znaczysz. gdzie w tym logika, jakikolwiek sens? tyle staran, pieknch slow, obietnic, planow, po to by jedna sprzeczka, jedna chwila wszystko przekreslila? dlaczego tyle razy musimy upasc zeby zrozumiec proste rzeczy.. mlodosc rzadzi sie swoimi prawami, ale dlaczego musi oznaczac niedojrzalosc, poczucie ze na wszystko bedzie jeszcze czas.. a to nie prawda. tak latwo przeoczyc to co jest najwazniejsze, co byc moze budowalo nas i dawalo szczescie. SZCZESCIE ktore jest tak ulotne, jak mydlana banka, peka w momencie i nic po sobie nie zostawia..

wiem kim jestem, znam swoja wartosc, ludziom przewraca sie w glowach kazdy ponad kazdym, tani lans i falszywy usmiech.. gdzie sie podziala zwykla ludzka empatia? zal mi was, zal tego ze zadowalacie sie takim gownem, nie chcecie walczc o nic lepszego, nie macie ambicji, smaku na cos wiecej niz chłam cieszy was bylejakosc. ! CO DO CHUJA JEST Z TYM ŚWIATEM NIE TAK?! zalosna moda ktora narzuciliscie sobie sami, okazywanie uczuc tez jest wstydem, generalnie chyba nie ma nic co nie jest obciachem. PRÓŻNOŚĆ, cholerna próżność.

koniec musi boleć?

zawsze trudno jest zacząć, trudno jest zacząć godzić się z końcem, gdzie koniec bywa zarazem początkiem, początkiem nowej drogi, on zazwyczaj zmienia nasze  życie, nieważne czy na gorsze czy na lepsze, ważne czy potrafimy spojrzeć na wszystko w perspektywie przebytego czasu jak na coś, co ma sens. może na początku niewidoczny, ale ma go, jak wszystko do koła.
życie jest ciężkie dla jednych bardziej dla drugich mnie, ale dzięki złym momentom doceniamy te dobre. boli rozstanie, boli śmierć, boli koniec, boli zdrada.. mnóstwo rzeczy rani. ale wszystkie je łączy utrata, jako nieodłączny element naszego życia.
straciłam kogoś bardzo ważnego, powinnam płakać, może upajać się alkoholem, żeby zapomnieć, nie wiem co ty zrobilbyś na moim miejscu. ale ja patrzac na te wszystkie szare twarze wobec mnie, zmierzające do nikąd, nie mające czego wspominać, za kim tęsknić uswiadamiam sobie ile w zyciu dostalam, mimo ze tego juz nie ma i nie wroci, to jakie piekne chwile byly mi dane, czuje sie bogatsza o cos niezwyklego co wypelnilo mnie cala i dalo mi sens do wstawania rano i usmiechania sie gdy spogladalam w lustro.
dla tego do cholery dlaczego ludzie nie potrafia postrzegac niczego w jasnych barwach?! dlaczego rozpaczaja, placzą wiecznie sie smuca?! nie ma bolu ktorego nie mozna zwalczyc zamieniajac go w optymizm.. tylko ze to oznacza DOJRZAŁOŚĆ. taka prosta zyciowa dojrzalosc, gdzies gleboko dalej jest sie rozdartym ale maska jaka przybieramy w koncu staje sie tak autentyczna ze sami w to wierzymy.
i tak znowu kogos poznajemy.. zrzucamy maskę, pozniej go tracimy i znowu ja zakladamy. ŻYCIE, szydercze, falszywe? kto wie, po prostu takie jest.